Friesch Dagblad / 17/06/2010
Recensie door: Rianne Kramer

Lollipop speelt met gevoel van publiek

Als er één voorstelling is op Oerol die alleen al bewondering afdwingt vanwege het lef, dan is dat wel Lollipop van de Utrechtse Theatermaakster en -vormgeefster Miek Uittenhout. Hierin geeft actrice Lotte Verbeek zich figuurlijk en letterlijk bloot in een glazen stolp. Vanuit dit onderkomen weet ze het publiek - in haar eentje - een uur lang te boeien én een ongemakkelijk gevoel te geven.

Midden in het grasland van de Griene Polle op West-Terschelling duikt hij ineens op: een grote glazen bol met in het midden een lief poppetje gekleed in tutu, rode lakschoenenen een glazen masker met roodgestifte lippen. het geheel doet denken aan een sterk uitvergrote sneeuwbol, z’on speelgoedje waarbij er sneeuw naar beneden komt dwarrelen zodra je de bol schudt.

Dan klinkt er muziek en komt de stolp als een soort speeldoos in beweging. Hij draait langzaam rond, zodat de ‘pop’ van alle kanten bekeken kan worden. Nu komt ook die, wat schokkerig, tot leven. Al snel gaan haar handen richting hoofd en probeert ze het masker van haar gezicht te krijgen. Als dit lukt, kijkt ze het publiek dat rondom haar zit, onderzoekend aan vanuit haar transparante, veilig onderkomen.

Wat volgt is een theatrale performance waarin Verbeek - bijna tekstloos - alle gadaantes van de mens laat zien. Wie ze is mag je zelf invullen. Eerst staat er een hautaine persoon die zichtbaar geniet van alle aandacht, even later ontpopt zich een angstig persoon die verwoede pogingen doet uit de stolp te komen. Tervergeefs; ze zit gevangen en niets blijft van haar ongezien. De verbeelde emoties leveren tezamen met de bol en de lichteffecten prachtige plaatjes op.

Keken en bekeken worden, dat is waar het om draait bij Lollipop. Schaamte, hysterie, verleiding, gemeenheid, erotiek, woede, innerlijk gekte, verlegenheid, het publiek krijgt alles van deze vrouw te zien. Geleidelijk verandert de sfeer. De glazen stolp die eerst nog een beschermende plek leek, transformeert tot een benauwde ruimte waaruit de vrouw wil ontsnappen. De muziek, variërend van lieflijke pianoklanken tot dance mat stevige bas, versterkt de gedaantes en poses.

Als toeschouwer word je voortdurend heen en weer geslingerd in je gevoel. Als de hatelijke lach van de vrouw de ruimte in schalt, voel je afkeer. Er is oprecht medelijden als  ze verwoede pogingen doet te ontkomen aan haar glazen omhulsel. En aan het eind zit je er wat ongemakkelijk bij als de vrouw uit haar jurk stapt en je ongegeneerd als een voyeur zit te kijken naar haar naakte bovenlijf.

Miek Uittenhout heeft met Lollipop een moedige en confronterende voorstelling weten neer te zetten, met een overtuigende hoofdrol voor Lotte Verbeek. Met haar lijf en de expressie in haar gezicht, weet ze het publiek moeiteloos mee te krijgen. Over haar fysieke uithoudingsvermogen hebben we het dan nog niet eens gehad.