Leeuwarder Courant / 16-06-2010
Interview en recensie door: Kisten van Santen

Dansen op de rand van de vulkaan

Terschelling - Ze zit in restaurant zeezicht, sereen, als een sfinx op haar cappuccino te wachten. Het tumult rondom haar heen laat haar schijnbaar koud. Miek Uittenhout (hoogblond, hartjesvormige zonnebril in het haar, knalgroene oogschaduw, in de oren hartjeshangers met daarop in gouden letters ‘true lover’ erop) beleeft een mooie tijd op Oerol. Ze heeft het idee dat ze er een doorbraak is, dat ze iets snapt. Uittenhout een een beeldtaal gevonden die het publiek aanspreekt.

In ‘Lollipop’ ziet het publiek hoe een jonge vrouw (weergaloos vertolkt door actrice Lotte Verbeek, bekend van de speelfilm ‘Nothing Personal’) onder een grote glazen stolp zit - een surrealistisch beeld middenin een open veld aan de rand van het bos. Ze vindt het zichtbaar fijn in haar eigen wereldje. Ze geniet van alle aandacht en speelt met alle blikken die op haat zijn gericht. Ze is vreselijk, haast griezelig mooi, en weet de meest uiteenlopende poses aan te nemen, die het publiek van alle kanten kan bekijken doordat Lollipop op een draaiplateau staat. ze strooit met pruillipjes, erotische standjes, kushandjes.

Naarmate de voorstelling vordert, krijgt de vrouw het moeilijker. De aandacht rondom haar verveelt haar, stoort haar, kwelt haar, maakt haar gek. Ze kan niet meer voldoen aan de blikken die op haar gericht zijn. Het is op den duur niet meer prettig om naar haar te kijken, maar pijnlijk. Verbeek verbeeldt de verwording van de vrouw als machtig sexsymbool an lustobject tot psychisch wrak. Ze roept daarbij herinneringen op aan Edie Sedgewick en Marilyn Monroe, Britney Spears en Marie Antoinette.

Miek Uittenhout, die theatervormgeving studeerde, glimlacht tevreden wanneer ze dat hoort. ‘Klopt’ Ik wil een heftig gevoel oproepen. Ik zoek altijd naar Rock’n’Roll. Seks, drugs, muziek...Niet dat ik zelf zo’n leven leid hoor. Het maken van dit soort voorstellingen is meer mijn manier om te dansen op de rand van de vulkaan, denk ik weleens. "lachend: Ik geef alles”

Extreme vrouwen fascineren Uittenhout al langer: vrouwen van wie veel wordt verwacht, vrouwen naar wie iedereen kijkt en die weten te overleven door een fantasiewereld in stand te houden. ‘Er zijn vrouwen die in een bubbel leven, die geen grip krijgen op het leven. Die vind ik interessant. zelf vind ik het ook heerlijk om me te verliezen in iets wat niet waar is. Ik vind dat ik daar ook recht op heb.’
Maar de droom kan niet eeuwig duren. Er zijn momenten waarop de beschermende bubbel breekt. Dat de illusie aan diggelen valt. Dan ligt de gekte op de loer. ‘Dat is natuurlijk al vaak verbeeld. Vrouwen die vermageren of hun haar afknippen. Ik zocht naar een andere manier om hetzelfde proces te laten zien’

En dat is Uittenhout gelukt. veel moet er niet verklapt worden, maar een ding kan gezegd: de onttakeling is pijnlijk en snijdt je door de ziel. ‘We kunnen snel een oordeel vellen over vrouwen bij wie dit gebeurt, maar ik denk dat die destructie, die vlucht, in ons allemaal zit.’ Het bewijs daarvoor ziet Uittenhout bij de toeschouwers. Die zitten na afloop vaak wat beduusd voor zich uit te kijken. ‘Dan is er iets bij ze geraakt.’