NRC Handelsblad / 25-05-2010
Recensie door: Herien Wensink

Aan aandacht ten onder in Lollipop

Roerloos staat ze daar, in haar roze petticoat, uitgestald - opgediend -onder een glazen stolp. Een Barbie in plastic verpakking. Vuurrode nagels, dito schoenen, een onbewogen gelaat. Een glad, transparant masker maakt haar ogen holler, haar lippen voller. Actrice Lotte Verbeek speelt in Lollipop een vrouw die publiek
eigendom is: die opklimt en neerstort in het licht van de schijnwerpers. Triomf wordt vernedering, onder onze genadeloze blik.

Theatermaker Miek Uittenhout creëerde voor Lollipop een verbluffend toneelbeeld: statig verrijst Verbeek in haar roze wolk van tule in een metershoge glazen kooi. Een draaischijf toont haar van alle kanten aan het gretige publiek. Eerst laaft de vrouw zich aan die aandacht, seksualiseert zichzelf met uitnodigende poses en
opgewonden kreetjes. Ze perfectioneert haar publieke imago.

Maar gaandeweg maakt de niet-aflatende aandacht haar gek - de Materende televisielach wordt schril. Haar lichaam laat zich niet meer dwingen in het keurslijf van pasjes en poses, spieren en gewrichten verzetten zich schokkend, een rondedansje met vaste routine verwordt tot een verbeten freakshow. Uittenhout toont overtuigend dit Britney Spears-effect: de publiekslieveling die paria wordt, de media die maken en breken. Ja, de vrouw heeft de aandacht zelf opgezocht. Ze heeft ervan geprofiteerd en genoten.
Maar de prijs is hoog: nu zijn haar zwakste, meest genante momenten verworden tot publiek vermaak.

In Lollipop is het publiek het onderwerp, wij doen exact wat Miek Uittenhout ter sprake brengt: we kijken, volgen elke beweging, nooit wenden we onze ogen af. In de Paardenkathedraal kunnen we zelfs nippend aan champagne andermans ellende aanschouwen. En ellende is het: wanhoop neemt de actrice steeds meer in beslag, haar sexy maniertjes kunnen haar niet redden - uiteindelijk volgt de ultieme publieke vernedering.

Een kanttekening bij Lollipop is dat de voorstelling deels drijft op dat wat Uittenhout bekritiseert: estheticisme, uiterlijk vertoon. Schoonheid kan de vrouw niet redden en het feit dat ze bekeken en bewonderd wordt betekent zelfs haar ondergang. Maar o, wat vormt Verbeek in haar glazen paleis een prachtig plaatje.